▪ .. Let`s go to the sea~ .. ▪

 

(Press F5 + Support Firefox)

 

 

 

สวัสดีค่ะ ..

วันนี้เราแอบทำใจกล้าปนด้าน ..

เอาเรื่องเพ้อฝันของตัวเองส่งไปให้พี่เห็ดอ่านอีกรอบแล้ว T T~

จริง ๆ วัตถุประสงค์ที่แต่งคือ เป็นการระบายสิ่งที่อยู่ในใจของตัวละครแค่นั้นอะค่ะ = =’’

 

คิดซะว่าเป็นฟิกน้องปุณณ์ – โน่ แนวทดลองให้อ่านกันขำ ๆ แล้วกันนะคะ :]

เขียนให้น้องโตขึ้นจากเดิมแล้ว ..

ผิดพลาดตรงไหน .. ขออภัยล่วงหน้าด้วยค่าาา ~

 

(PS. แฟนบล็อกคนไหนที่เคยผ่านตา .. ไม่ต้องสงสัยค่ะ ..

ฟิกชั่นเรื่องนี้มันถูกดัดแปลงมาอีกทีจากบทบรรยายไร้ไดอะล็อกในอดีตของเราเอง)

 

 

 

 

 

ชี้แจงค่ะ : 

 

เนื้อเรื่องตอนนี้เราเขียนขึ้นเพื่อเป็นฟิกชั่นให้กับนิยายบอยส์เลิฟเรื่อง ..

‘LOVE SICK: ชุลมุนหนุ่มกางเกงน้ำเงิน’

ซึ่งเนื้อหาในตอนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเลิฟซิกนะคะ...

 

 

ปล. เราเอามาลงนี่ได้รับการตอบกลับจากพี่เห็ดแล้วนะคะ :]

 

Link another Punn x No Fiction>> Simply Emotion 

 

 

 

 

 

No Words*

A LOVE SICK’s FanSide Fiction By Lich2601

Credit to LOVE SICK.

Original Characters by P’HED (INDRYTIMES)

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

“...ไหนบอกว่าอาจารย์เรียกพบไงปุณณ์...?”

 

 

ผมเอ่ยปากถาม...ทันทีที่เจ้าของเรือนกายสูงโปร่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า...

ปุณณ์  ภูมิพัฒน์...ในชุดเครื่องแบบนักศึกษาที่เห็นกันกลาดเกลื่อนอยู่ทั่วไป...

หากไม่ว่าจะเดินไปตรงไหนแต่ปุณณ์ก็กลับดูเจิดจ้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

 

“...ก็อาจารย์เรียกจริง ๆ นี่ครับโน่...”

 

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความออดอ้อนที่มักทำให้หัวใจผมอ่อนระทวยทุกคราเอ่ยตอบ...

หากแต่มันช่างขัดกับความเป็นจริงที่ผมเพิ่งจะค้นพบ...

 

“...อย่ามาโกหกเหอะ...”

“...อย่างี่เง่าน่า...โน่...”

 

มันพูดสวนกลับมา...ทั้งที่น้ำเสียงก็ยังเหมือนเดิม...

แต่สำหรับคำบางคำ...มันทำให้ผมรู้สึกเสียด ๆ ในใจยังไงก็ไม่รู้...

 

“...เออ...ใช่...ก็กูมันงี่เง่า...

กูมันงี่เง่ามาก ๆ ที่ยอมทนนั่งให้ฝนมันสาดรอมึงแค่เพราะกลัวว่าจะหากันไม่เจอ...

กูมันงี่เง่าอีกแหละ...ที่ไม่กล้าแม้แต่จะโทรถามว่ามึงอยู่ไหนเพราะกลัวว่ามึงจะติดธุระสำคัญอยู่...

แต่เมื่อกี้...ที่กูเห็นมันไม่ใช่...แล้วกูก็เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองโคตรจะงี่เง่าก็เพราะกูคิดไปเองว่ากูยังสำคัญสำหรับมึง...!”

 

และกว่าผมจะรู้ตัว...

ผมก็เผลอขึ้นเสียงใส่ปุณณ์เข้าเสียแล้ว...

 

 

 

..

..

..

 

 

 

ผมกำลังมองเหม่อ...

 

ประสาทการมองเห็นคล้ายถูกตัดออกจากสิ่งรอบกายไปชั่วขณะ...

แม้ว่าจะลืมตาอยู่...หากแต่ลานสายตาที่ทอดมองกลับไม่สามารถจับจุดสนใจใดใดได้อีก...

 

ผมมองเห็นเพียงแค่แผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้า...

ฝ่ามืออุ่นจนเกือบจะร้อนของปุณณ์ยังกอบกุมมือของผมไว้แน่น...

ออกแรงกระชับน้อย ๆ เป็นเชิงบังคับให้ผมขยับขาก้าวตาม...

 

ขอบตาของผมผ่าวร้อน...ผมไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี...

 

ผมเพิ่งจะระเบิดอารมณ์ใส่ปุณณ์...

ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ที่ผมเรียกว่าข้ออ้างธรรมดา ๆ ของคนเป็นแฟนกัน...

 

ผมหึง...

ใช่ครับ...ผมหึง...ผมคิดมาก...

 

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมกลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

ผมไม่ชอบให้ปุณณ์โกหก...แม้ว่ามันจะไม่ได้ตั้งใจ...

 

แต่วันนี้...เพียงแค่ผมเห็นปุณณ์ยิ้มแย้มให้กับใครที่ผมไม่รู้จัก...

ก็เหมือนว่าโลกทั้งใบมันหมุนเคว้ง...แล้วสติของผมก็หลุดลอยตามไป...

ไม่อาจบังคับอารมณ์ของตัวเองให้นิ่งเฉยได้เลย...

 

ผมห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้...ยิ่งคำพูดยิ่งแล้วใหญ่...

มันทำให้ผมรับรู้ว่า...

 

ตั้งแต่ที่ผมรู้ตัวว่ารักปุณณ์...ผมก็กลายเป็นอีกคนหนึ่ง...

เป็นนภัทรคนใหม่...

 

คนที่งี่เง่าและแสนจะอ่อนแอ...

 

 

 

..

..

..

 

 

 

ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าผมขึ้นมานั่งบนรถเคียงข้างปุณณ์ตั้งแต่เมื่อไหร่...

 

ผมเลือกใช้ความเงียบและเสียงของเครื่องปรับอากาศภายในห้องโดยสารสี่เหลี่ยมเป็นเพื่อน...

ทว่า...มันก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจนึกเท่าใดนัก...

เมื่อผมยังรับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวของใครอีกคนข้างกาย...

 

“...........”

 

ปุณณ์หันมามองผมครู่หนึ่ง...แล้วก็พรูลมหายใจยาวเหยียด...

ก่อนที่ร่างสูง ๆ ของมันจะก้าวลงจากรถไป...

 

ได้ยินเสียงประตูรถถูกปิดลงเบา ๆ ...

 

เสียงลมหายใจที่เคยคุ้น...ถูกแทนที่ด้วยความเงียบเหงา...

และเสียงเปาะแปะจากสายฝนที่กระหน่ำลงกระทบหลังคารถเป็นจังหวะสม่ำเสมอ...

 

สายตาของผมที่ทอดมองตามปุณณ์ออกไปนอกกระจกก็พร่าเลือน...

เห็นเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ สีขาว ๆ รางเลือน...ที่ค่อยเคลื่อนไกลห่างออกไปทุกที...

 

 

 

..

..

..

 

 

 

เปลือกตาของผมค่อย ๆ ปิดลง...

 

ความเหนื่อยล้าทางกายที่สะสม...

เมื่อผนวกเข้ากับความอ่อนแอทางจิตใจ...คล้ายจะเป็นยานอนหลับชั้นดี...

 

ผมเอนใบหน้าเข้ากับกระจกใส...ที่บัดนี้ปกคลุมไปด้วยหยดน้ำจากท้องฟ้าสีหม่นนั่น...

ปล่อยใจให้ไหลวนไปตามภวังค์...แล้วค่อย ๆ จมดิ่งลึกลงสู่ห้วงนิทรา...

 

 

 

..

..

..

 

 

 

“...เฮ้ย...!!?”

 

ผมสะดุ้งตื่นด้วยความเย็นจัดที่ปะทะเข้าตรงซอกคอ...

 

เมื่อหันกลับไปมองก็พบกับรอยยิ้มกว้างของคนที่เคยทำหน้าซีดหน้าบูด...กลืนไม่เข้าคายไม่ออก...

เจ้าตัวต้นเหตุที่พาเอาความมั่นใจของผมปลิวหาย...กำลังเปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ อยู่ภายในลำคอ...

 

ปุณณ์กลับมาแล้ว...

กลับมาทั้งที่เสื้อนักศึกษาสีขาวตัวนั้นเปียกโชกไปด้วยหยาดละอองน้ำฝน...

 

ผมทำปากยื่นเบนความสนใจจากใบหน้าเจ้าเล่ห์นั้นไปที่กาแฟปั่นแก้วโต...

ที่บัดนี้มันถูกโอนกรรมสิทธิ์มาอยู่ในมือของผมแทน...

 

จับจ้องอยู่เพียงปลายนิ้วของตัวเองเนิ่นนาน...

ปลายนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือกระชับแน่นที่วัตถุยาว ๆ ทรงกระบอกสีขาว...

แล้วบังคับให้มันหมุนวนไปตามทิศทางที่ต้องการ...

 

อยู่ ๆ ร่างกายผมก็รู้สึกร้อนวาบ...

 

ทั้งที่อุณหภูมิโดยรอบนั้นเย็นจัด...

รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นผ่านทางสายตาของใครอีกคนที่มองตรงมา...

หากแต่สมองของผมกลับไม่สามารถสั่งการให้เงยหน้าเผชิญกับแววตาไหวระริกคู่นั้นได้เลย...

 

 

..

..

..

 

 

กาแฟลาเต้ปั่นหอมกลิ่นนม...

ถูกผมละลายเล่นเพื่อลดความกระอักกระอ่วนในหัวใจที่เต้นถี่...

 

ทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสเข้ากับปลายหลอด...

ความหอมหวานจากคาราเมลสีขุ่นเหนือกองวิปครีมขาวข้นก็ค่อย ๆ ซึมลึก...

แล้วปลอบประโลมให้ความรุ่มร้อนในอกของผมค่อยสงบลง...

 

 

 

..

..

..

 

 

 

 

ผมกำลังหนาว...

 

ร่างกายผมเริ่มจะสะท้านไหวด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ...

เอื้อมโอบกระชับอ้อมแขนเข้ากับอกของตัวเองแล้วเอนตัวลง...

ได้ยินเสียงขบฟันกระทบกันดังกึก ๆ ...

 

ขอบตาของผมเริ่มร้อนผ่าว...

 

อาจเพราะผมกำลังจะเป็นไข้...

หรือกำลังน้อยใจผู้ชายชื่อว่าปุณณ์ที่ใช้อากาศหายใจร่วมกันคนนั้นยังคงนั่งนิ่งทำเมินเฉย...

 

แต่ก็เพียงไม่นาน...

 

เพราะรู้สึกได้จากหางตา...ไอ้เจ้าคนที่ว่านั่นกำลังเหลือบตามองมาที่ผม...

ฝ่ามือที่ผมจำได้ดีว่ามันอบอุ่นแค่ไหน...เลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้า...

 

ไม่ได้เบาแอร์ให้...

ไม่ต้องมี...คำพูดใด...

 

หากแต่มันกลับทำให้หัวใจของผม...อุ่นซ่านไปทั้งดวง...

 

 

 

 

“...กูขอโทษ...

ขอโทษในทุก ๆ เรื่อง...

เราดีกันนะโน่...”

 

 

 

 

เพียงเรียวนิ้วเล็กหนึ่งเดียวที่โบกไหวเรียกร้องความสนใจอยู่ตรงหน้า...

ก็พาให้ใบหน้าของผม...แนบซุกลงบนเสื้อเชิ้ตที่เปียกโชก...

 

 

ตรงอกข้างซ้ายของใครคนนั้น...

 

 

.

.

.

 

 

 

 “...กูก็ขอโทษ...

ขอให้รู้แค่ที่ทำตัวแย่ ๆ ออกไป...

เพราะว่ากูรักและหวงมึงคนนี้ที่สุด...ก็พอ...”

 

 

 

 
 

 

ที่ผมรู้ดีที่สุดว่า...มันอบอุ่นยิ่งกว่าสิ่งใด...

 

 

 

 

ENDING.

 

 

 

 

น้องโน่งี่เง่าเนอะคะ =____________=!!

ไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ .. นอกจากอยากจะขอโทษทั้งพี่เห็ดแล้วก็ผู้อ่านทุกคน ..

มันคือความบ้าของเรา .. ที่จู่ ๆ ก็เอาความรู้สึกบางอย่างไปลงกับตัวละครน่ารัก ๆ ของพี่เห็ดซะงั้น ..

แต่ก็หวังว่ามันอาจจะเป็นอีกมุมนึงลึก ๆ ของน้องโน่ก็ได้นะคะนี่ 55+

 

ก็เราคิดถึงน้องสองคนจริง ๆ นี่นา :]