กด F5 ด้วยค่ะ...ไม่ได้เปี่ยนธีม แต่เพิ่งรู้ว่าธีมเก่ามันไม่ขึ้น T^T
เปลี่ยนแนว...ไม่สันทัดนะคะ เตือนไว้ก่อนเลย...ที่แต่งเพราะอยากลองแต่งดูเฉยๆ...ร้างลามานาน แหะๆ =w=
ตอนแรกเรื่องที่กำลังแต่งไม่ใช่เรื่องนี้อ่ะค่ะ...ไปๆมาๆ ทำไมเรื่องนี้ได้ลงก่อนก้อไม่รู้ หุหุ...จริงๆอาจเพราะจิตใต้สำนึกมันสั่งนั่นเอง ^^
ชื่อเรื่องน่าจะรู้จักกัน (รึเปล่า?) ...แต่เพราะอะไรไปอ่านกันเอาเองโลด...
ปล.
ฝากฟิกเก่าๆ (แอบงุงิกับภาษานิดนุง...) อยู่ที่ ลิงค์นะคร้า~~~~
ปล.สอง*ต้องอ่าน!
มันไร้สาระนะคะ...ขอโทษจริงๆ มันแต่งก้อเพราะคิดเล่นๆแล้วก้อแต่งเลย...ไม่มีพล็อต...ไม่มีทวน...แต่งปุ๊บพิมพ์ปั๊บ...ลงทันที... ถ้าอ่านแล้วเซ็ง...อ่านแล้วหงุดหงิด...กราบขออภัยงามๆ T^T
Title: [SF] Insomnia...
Author: ルーテェン--★--Luthien
Pairing: YUNHO x JAEJOONG
Rating: PG-17 to NC-?
Warning: ฟิกเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง เหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริง และไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้บุคคลในฟิกนั้นเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่อย่างใด อีกทั้งฟิกนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ boy’s love ขอให้ผู้อ่านพิจารณาก่อนนะคะ ^^
Note: นอนไม่หลับ...กับ...ไม่หลับไม่นอน...
Linkz:
เก้าสิบแปด...
เก้าสิบเก้า...
หนึ่งร้อย...
..
..
..
อือ...นอนไม่หลับ...
..
..
..
ผ้าปูที่นอนสีขาวหม่นยับยู่...ด้วยร่างของใครบางคนที่พลิกไปมาอย่างกระสับกระส่าย...
ริมฝีปากบางเฉียบยังคงขยับขึ้นลงพึมพำนับเลขวนไปวนมาอยู่เป็นระยะ...
กว่าชั่วโมงแล้ว...
ดวงตาคู่งามกลมโตที่พริ้มลงจนแน่นสนิทภายใต้เปลือกตาสีมุกนั่น...ก็ยังไม่อาจหยุดนิ่ง...
จนท้ายสุด...
แพขนตางอนก็ค่อยสะบัดขึ้นลง...เผยแก้วตาสีนิลสุกใสให้อวดโฉมสู่ราตรีกาลที่เจ้าตัวไม่อาจข่มใจให้ผ่านพ้นไป...
ไฟสีส้มนวลเรืองแสงลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง...สาดส่องเข้ามายังหน้าต่างบานกว้างฝั่งทิศตะวันตก...
ขาเรียวของคนนอนไม่หลับ...ค่อยๆพยุงร่างโปร่งบางของผู้เป็นเจ้าของไปยังต้นเหตุที่ทำให้ไม่สามารถเขาข่มตาลงได้อย่างสนิทใจช้าๆ...
มือขาวจัดค่อยรูดเปิดผ้าม่านผืนที่ว่า...ก่อนแสงสีนวลนั้นจะเข้ากระทบใบหน้าหวานสวยมากกว่าเดิม...จนต้องหยีตาลงอย่างช่วยไม่ได้...
หน้าต่างกระจกถูกเลื่อนเปิดออกอย่างแรง...เมื่อคนกระทำไม่มีอารมณ์จะนุ่มนวลอีกต่อไป...
ก่อนที่น้ำเสียงหวานใส...จะถูกเปล่งออกไปจากลำคอ...
..
..
..
เก้าสิบแปด...
เก้าสิบเก้า...
หนึ่งร้อย...
..
..
..
อือ...นอนไม่หลับ...
..
..
..
ริมฝีปากได้รูปขยับนับเลขซ้ำไปซ้ามาไม่รู้รอบที่เท่าไหร่...
คนร่างสูงขยับพลิกตัวไปมา...พลางควานหาสวิตช์ไฟเพื่อกดเปิดอีกครั้ง...
เป็นเวลากว่าชั่วโมง...
ห้องสี่เหลี่ยมที่เคยมืดมิด...บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยแสงสีนวลอ่อนจากโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง...
คนนอนไม่หลับ...ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างอ่อนล้า...
มือเรียวคว้าเอาแว่นตาที่ถูกถอดทิ้งไว้อย่างลวกๆขึ้นสวม...ก่อนที่มันจะถูกย้ายหน้าที่ไปใช้บีบนวดที่ตรงขมับ...
คิ้วเรียวถูกขมวดกันแน่น...จนแทบจะพันกันเป็นปม...ไม่นานก็คลายออก...พร้อมๆกับที่เปลือกตาหนาถูกเปิดขึ้น...เผยดวงตาเรียวที่พยายามหลบซ่อนอยู่ภายใต้มาชั่วระยะหนึ่ง...
ดวงตาคมเสมองไปรอบห้อง...ก่อนที่มันจะหยุดลงเมื่อพบความเคลื่อนไหวบางอย่างจากภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ตรงปลายเตียง...
เงามืดที่แม้พร่าเลือนก็ยังมองเห็นลางๆเป็นรูปร่างของใครบางคนที่แสนคุ้นเคย...
ภาพสลัวจุดเล็กๆ...ค่อยๆเด่นชัดและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ...
จนท้ายสุด...
มันก็จางหายไป...พร้อมกับที่ผ้าม่านผืนบางและบานกระจกใหญ่ที่เป็นเครื่องกั้นแบ่งเขตแดนส่วนตัวของเขากับเจ้าของเงาที่ว่า...
ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง...
..
..
..
“...พี่ยุนโฮ...ยังไม่นอนอีกเหรอ..?”
น้ำเสียงแหบหวานตะโกนผ่านมวลอากาศและบานหน้าต่างที่ถูกเปิดค้างทั้งสองบาน...เข้ากระทบโสตบุคคลที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงของห้องนอนบนชั้นสองของบ้านหลังที่อยู่ติดกันกับบ้านเจ้าของเสียงพูด...
เจ้าของชื่อสะดุ้งเพียงเล็กน้อย...ก่อนที่ขายาวจะสาวเร็วๆมายังบานหน้าต่างเจ้าปัญหา...พร้อมส่งเสียงกลับไป...
“...แล้วเราล่ะ...ยังไม่นอนอีกหรือไง...?”
ใบหน้าคนถูกย้อนงอง้ำลงทันตา...แก้มใสอมลมจนพอง...ปากเล็กยื่นเชิดขึ้นเพียงเล็กน้อย...พลันขยับเอ่ยประโยคถัดมา...
“...ก็เพราะใครเล่า...เปิดปิด...เปิดปิด...อยู่นั่นแหละ...กลัวสายตาไม่ชินกับความสว่างหรือยังไงกัน...ถึงต้องมาเปิดไฟแยงตาตอนคนอื่นกำลังจะเข้านอนเนี่ย...”
คนตัวโตเลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ...
“...พี่ทำให้เราตื่นเหรอ?...”
หัวกลมของเพื่อนบ้านส่ายไปมา...ก่อนเสียงใสที่เอ่ยตอบจะทำให้เขาหลุดยิ้ม...
“...เปล่าอ่ะ...แจจุงยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ...คนนิสัยไม่ดี!...”
พูดจบก็เงียบไปครู่หนึ่ง...แล้วคนตัวเล็กก็ร้องถาม...น้ำเสียงแฝงความห่วงใยโดยไม่ปิดบัง...
“...นอนไม่หลับเหรอ?...”
“...อือ...ไม่รู้ทำไม...สงสัยเอาแต่นึกถึงหน้าคนแถวนี้มั้ง...ก็เลยหลับไม่ลง...”
“...ปากดี...นี่...แจจุงไปหาได้มั้ย...?”
ตาเรียวเบิกกว้าง...เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิดจากคนตรงหน้า...
“...จะมาทำไม...ดึกแล้ว...เฮ้ยยย!!!...”
ไม่ทันร้องห้าม...
ร่างบางๆของคู่สนทนาที่กำลังต่อประโยคกับเขาก็จัดแจงย้ายตัวเองปีนข้ามระเบียงลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่อย่างที่พูดเสร็จสรรพ...
ไม่ทันไร...ใบหน้าหวานสวยก็ย้ายตัวเองมาซุกอยู่ตรงแผ่นอกกว้างของเจ้าของบ้านเรียบร้อย...
ยุนโฮได้แต่เพียงผ่อนลมหายใจเยาๆแล้วส่ายหัวไปมา...
ไม่ว่าอย่างไร...พฤติกรรมช่างรั้นของคนเอาแต่ใจตรงหน้าก็ทำให้เขาหยุดยิ้มไม่ได้สักที...
“...เดี๋ยวเค้าจะกล่อมให้ไม่อยากตื่นเลย...”
แขนเรียวรั้งคนตัวเล็กให้ออกจากอ้อมอกแกร่ง...ก่อนจะย่อตัวลงแล้วแนบปลายจมูกโด่งเป็นสันแตะไล้เข้ากับแก้มพองใสของเด็กข้างบ้านแผ่วเบา...
ฉวยสัมผัสชื่นชมความหอมหวานถี่ๆ...แล้วค่อยเคลื่อนตัวมาแนบชิดติดกับจมูกโด่งรั้นของอีกฝ่าย...
“...ร้ายจริงๆ...แฟนใครเนี่ย ^^ อุตส่าห์หนีมาอยู่บ้านตัวเองแล้วแท้ๆ...ยังแอบปีนขึ้นบ้านตามมาอีก...
นี่กะจะให้พี่เปลี่ยนจากนอนไม่หลับ...เป็น...ไม่ต้องหลับต้องนอน...เลยสินะ...”
คนหล่อแกล้งพูดเย้า...
ดวงตาสีรัตติกาลเลื่อนหลบสายตาล้อเลียนแฝงปรารถนา...
คนใจกล้าค่อยๆเปลี่ยนตัวเองเป็นลูกแมวออดอ้อนซุกไซ้เลื่อนใบหน้าหนีพ่อสุภาพบุรุษที่จ้องแต่จะขโมยสูดดมความหอมกรุ่นของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย...
“...ก็...ไม่ชอบหรือไงเล่า...!!?...”
น่าอายจะตาย...แต่สงสารหรอกนะถึงได้กล้าทำน่ะ...
“...ใครว่า...แบบนี้น่ะ...ยุนโฮชอบที่สุดเลยต่างหากล่ะครับ!!...”
==========================================
=====================
อ้อมแขนแกร่งเอื้อมไปรัดร่างบางที่กำลังสั่นราวกับเหน็บหนาวให้แน่นขึ้นอีก...
จมูกโด่งๆที่คอยแต่ฉวยโอกาสคนในอ้อมแขนอยู่เรื่อย...แนบลงประทับที่เนินหน้าผาก...
กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพู...กรุ่นออกมาจากกลุ่มผมสีดำขลับเข้าแตะจมูกของยุนโฮเพียงแผ่วเบา...
ดวงตากลมโตที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกเวลา...ค่อยๆหรี่ปรือพริ้มลงจนปิดสนิท...
ร่างสูงค่อยๆแนบแก้มเนียนลงทาบทับผิวแก้มใสจนมันค่อยๆแดงเรื่อ...
อุณหภูมิในร่างของคนตัวเล็กค่อยๆสูงขึ้นทีละน้อย...
ไม่รู้เพราะบรรยากาศตอนใกล้ฟ้าสาง...หรือเพราะว่ามันถูกถ่ายทอดจากภายในผ่านทางเนื้อตัวขอคนที่กอดรัดเขาอยู่ก็ไม่รู้...
ริมฝีปากร้อนที่คอยพร่ำคำหวานชวนเลี่ยน...ค่อยๆพรมสัมผัสรักไปทั่วดวงหน้าใส...
ก่อนจะหยุดสนิทนิ่งกระซิบรักเนิ่นนานที่กลีบปากสีแดงสดช่างเจรจา...
จากแผ่วเบานิ่มนวล...ค่อยทวีความร้อนแรงแนบแน่น...
กลีบเนื้อนิ่มสีกุหลาบเผยอออกเพียงเล็กน้อย...เปิดโอกาสให้ชายคนรักส่งผ่านคำหวานผ่านห้วงสัมผัสลึกล้ำยิ่งขึ้น...
มากขึ้นอีก...ดูดดื่มกวาดต้อน...จนเขาไม่อาดปฏิเสธคำรักหวานล้ำที่ถูกปรนเปรอ...
มากขึ้นกว่าเดิม...มัวเมาลุ่มหลง...ดั่งคำกระซิบซ่านหูจนทำให้เขาแทบหลอมละลาย...
เรียวเนื้อนิ่มไล้เลียสัมผัสหยาดน้ำหวานฉ่ำจนอิ่มเอม...
กลีบปากอุ่นเฝ้าประทับตีตราความเป็นเจ้าของไปทั่วทุกหนแห่งที่เคลื่อนที่ผ่าน...
ลมหายใจอุ่นระอุรดอยู่บนต้นคอขาวจัด...ประทับดูดดึงสร้างรอยตีตราจนขึ้นสีเลือด...
เรียวแขนทั้งสองข้างของร่างสูงค่อยๆเอื้อมโอบดึงอีกฝ่าย...ที่ยังก้มหน้างุดไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบสายตาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น...
พลางเลื่อนซบใบหน้าไซ้ซอกคอนวลเนียนนั้นด้วยปลายจมูก...
แนบริมฝีปากประทับจูบบางบ้างเป็นบางครั้ง...
สัมผัสเอื่อยช้าไม่เร่งเร้ากลับทำให้ร่างบอบบางสั่นสะท้านคล้ายยิ่งเหน็บหนาวแต่กลับร้อนรุ่มขึ้นทุกที...ทุกที...
“...อือ...ทรมาน...ยุน...ยุน...”
เสียงหวานครางร่ำพร่ำสั่นเหมือนคนเป็นไข้สูงจัด...
ลมหายใจติดขัด...สะดุดแผ่วขาดห้วงเมื่อถูกช่วงชิงอากาศ...
มือใหญ่เลื่อนไล้สัมผัสผิวเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา...กระตุ้นเร้าแลบเลียเนินอกจนเกร็งแข็ง...
ร่างสูงขยับกายสองสามก้าวก่อนเอื้อมไปปิดบานกระจกให้เข้าที่...
พลางดันร่างในอ้อมกอดให้ยืนพิงบานกระจกใสแล้วใช้แขนกั้นไว้ทั้งสองข้างเพื่อง่ายต่อการรุกไล่...
ขายาวชันขึ้นเบียดชิดกับร่างเล็ก...แนบกายกันสนิทจนเร้าความรู้สึกตรงกลางลำตัวให้คุกรุ่น...
สะโพกเนียนภายใต้กางเกงนอนแอ่นขึ้นเพียงเล็กน้อยก็สัมผัสกับความแข็งแกร่งเบื้องหลังเนื้อผ้าของอีกฝ่าย...
ดวงหน้าหวานเรื่อสีจัดเชิดหน้าขึ้นสบตาอย่างรู้ทัน...
ก่อนปากอิ่มที่เตรียมเอ่ยคำเย้ายั่วจะถูกเรียวลิ้นแกร่งดุนดันจนหมดเรี่ยวแรง...
ยุนโฮคลายริมฝีปากออก...ก่อนจะดูดดึงซ้ำลงไปใหม่...
มือใหญ่ยึดกดสะโพกบางให้บางส่วนที่แข็งขืนสัมผัสกับร่างในอ้อมกอดมากขึ้นอีก...
กด...เบียด...แล้วถูไถไปมาจนกางเกงนอนชุ่มชื้นไปทั่ว...
เสียงครางอื้ออึงอย่างพึงพอใจถูกกลืนลงสู่ลำคออีกครั้ง...เมื่อริมฝีปากอุ่นยังคงเฝ้าครอบครองดูดกินราวกับกลีบปากบางเป็นของหวานรสเลิศ...
สะโพกเล็กถูกบีบเบาๆอีกครั้ง...ก่อนร่างสูงจะยกมันขึ้นแล้วกระดกสะโพกของตนเข้าหากันเป็นจังหวะ...
เร็วขึ้น...แรงขึ้น...
สาม...สอง...หนึ่ง...
“...มะ...ไม่ไหว...ยุน...อา...อื้ออออออ...”
สองร่างเกร็งแน่น...กางเกงนอนทั้งคู่ชุ่มชื้นด้วยหยาดน้ำแห่งความสุขสม...
เสียงครางอย่างพึงพอใจคลอเคล้ากับเสียงหอบสะอื้น...
เนินหน้าผากขาวกรุ่นกลิ่นเหงื่อบางเบา...ถูกจับจองด้วยรอยจุมพิตจากคนตัวโต...
เสียงหวานค่อยเรียบเรียงถ้อยคำ...ทั้งที่มันยังสั่นเพราะเพิ่งถึงที่สุดแห่งห้วงอารมณ์...
“...อืม...กางเกงเปื้อนหมดเลย...ทำไงดีอ่ะพี่ยุน...”
เจ้าของชื่อดึงมือมาแสนซนที่ไล้สันคางเขามาดูดดึงทีละนิ้ว...ก่อนเอ่ยเสียงพร่าตอบคำถาม...ตามที่คนช่างยั่วต้องการ...
“...ไม่อยากให้เปื้อน...ก็ถอดออกเลยดีกว่า...”
==========================================
=====================
“...ไม่อยากให้เปื้อน...ก็ถอดออกเลยดีกว่า...”
สิ้นคำ...คนตัวเล็กก็เรียกเลือดจากทั่วร่างมารวมกันตรงข้างแก้ม...
จมูกโด่งเข้าสูดความหอมหวานอย่างนึกหมั่นเขี้ยวขึ้นมาเล็กๆ...
เอวเล็กถูกแขนแกร่งโอบล้อม...ก่อนมือใหญ่ที่ยังกอบกุมความรู้สึกของคนรักจะย้ายหน้าที่มาไล้สัมผัสผิวเนียนเรียบภายใต้เนื้อผ้า...
เสื้อนอนสีอ่อนของแจจุงถูกเลิกขึ้นเผยหน้าท้องแบนราบ...พร้อมกับที่นิ้วเรียวเกี่ยวดึงเอาผ้าเนื้อบางที่ปกปิดส่วนล่างเลื่อนลงจนเหลือเพียงความเปล่าเปลือย...
ริมฝีปากที่ใครต่อใครต่างพูดว่าน่าจูบ...กำลังสาละวนขบเม้มปรนนิบัติรักลงบนผิวเนียนบริเวณท้องน้อย...
สัมผัสร้อนเรียกเสียงครางสะท้านจากร่างที่ถูกกกกอด...จนผู้กระทำลอบยิ้มอย่างพอใจแล้วก็ละออกมาอีกครั้ง...
ยุนโฮเห็น...ส่วนน่ารักของร่างเล็กนั้นร้อนจัดและกำลังเฝ้ารอการสัมผัส...
เขายิ้ม...แล้วตัดสินใจเลื่อนตัวขึ้นช้อนร่างบอบบางไปวางลงบนเตียงนอนอย่างแผ่วเบา...
ขาเรียวของร่างด้านใต้ล็อคขายาวของร่างสูงไว้ทันทีที่เขาขึ้นทาบทับ...
ตากลมหรี่ปรือยั่วยวน...ก่อนมือเล็กที่ว่างงานจะเลื่อนขึ้นปลดกระดุมสิ่งกีดขวางที่ยังติดร่างคนรักอยู่ครบถ้วน...
เสียงหัวเราะเบาๆของยุนโฮเรียกให้ดวงตากลมมองสบอย่างสงสัย...
“...ก็...ยุนโฮช้านี่...”
“...งั้น...จะทำให้ตามไม่ทันเลยก็แล้วกัน...”
พูดจบก็ฉกความหอมกรุ่มจากซอกคอขาวเสียทีหนึ่ง...ก่อนจัดการกำจัดสิ่งกีดขวางให้พ้นกายทั้งสองคน...
แจจุงค่อยเอนศีรษะและแผ่นหลังที่เกร็งหยัดให้ราบลงไปบนผืนผ้าปูที่นอนสีอ่อน...
เปลือกตาบางปิดลงอย่างแช่มช้า...มือเล็กเหนี่ยวรั้งรอบต้นคอของร่างตรงหน้าให้เข้ามาใกล้กัน...
ลิ้นเล็กไล้เลียริมฝีปากนิ่มหยุ่นหวังเรียกร้องสัมผัสอุ่น...
ยุนโฮยิ้มบางๆก่อนจะมอบความหวามไหวปรนเปรอทั้งบนและกลางลำตัวให้คนขี้อ้อนอย่างสมใจ...
ร่างสูงเริ่มไล้ปลายนิ้วนำจากต้นคอตามด้วยริมฝีปากที่กดจูบขบกัดเบาๆยั่วเย้าเร่งอารมณ์...กับปลายลิ้นอุ่นที่บรรจงเล็มเลียไปบนผิวขาว...
ริมฝีปากหวานฉ่ำทำหน้าที่ไม่บกพร่อง...จรดจูบเล็มไล้อยู่ที่ลาดไหล่ไล่ลงถึงแผ่นอกบาง...
ขณะที่แผ่นหลังเนียนก็สะท้านสั่นเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นที่ถูกส่งเข้ามาภายใน...
ลิ้นร้อนเริ่มดุนดันยอดอกที่ตั้งแข็งของแจจุงเป็นจังหวะ...แล้วสลับแนบจูบเบาๆ...
“...อ๊ะ...อา...อยะ...อืม...”
ขบเม้มตรงฐานแรงๆอีกสองสามครั้ง...แล้วจึงเลื่อนปรนเปรออีกข้างอย่างเท่าเทียม...
เสียงอื้ออึงอย่างพึงพอใจผ่านลำคอเรียกให้ฝ่ามือใหญ่เร่งจังหวะ...
จากที่คิดจะแกล้งให้คนตัวเล็กทรมานจนทนไม่ไหว...กลายเป็นเขาที่รู้สึกคับแน่นจนทนไม่ได้เสียเอง...
จูบร้อนไล่ประทับลากยาวจากเนินอกจนถึงร่องสะดือ...
ก่อนมอบความวาบหวามโดยการยั่วเย้าเม้มเล่นที่หลุมร้อนเรียงเสียงครางสั่น...
ยุนโฮยังคงสนุกกับการทิ้งร่อยรอยไปทั่ว...แต่ความต้องการที่บีบคั้นทำให้เขาต้องรีบจัดการ “อะไรๆ” ให้เสร็จสิ้นสักที...
โพรงปากอุ่นเข้าครอบครองความร้อนผ่าวอย่างไม่ทันตั้งตัว...
ขาเรียวงามชันขึ้นแล้วจิกปลายเท้าลงกับที่นอนจนยุบยวบ...เสียงกรีดร้องอย่างพึงพอใจดังระงม...
สองมือใหญ่กอดรัดเอวบางไม่ให้ขยับหนี...ในขณะที่โพรงปากยังคงปรนเปรอเร็วช้าเหมือนกลั่นแกล้ง...
เรียวลิ้นไล้เล่น...แทะเล็มที่ส่วนปลายให้คนใต้ร่างปรือตาด้วยเสียวซ่าน...แล้วเร่งกระหวัดซ้ำๆจนส่วนร้อนแรงเริ่มปะทุ...
ความสุขสมเข้าถาโถมจนแทบหลอมละลาย...เมื่อในที่สุดร่างบางก็ปลดปล่อยทันทีที่โพรงปากร้อนของคนรักเข้าครอบครองเป็นครั้งสุดท้าย...
ริมฝีปากอุ่นชาหนึบอยู่ชั่วครู่ก่อนที่มันจะคลายออกช้าๆ...
นิ้วเรียกยกขึ้นปาดคราบขาวขุ่นแล้วใช้มันลากไล้ไปสู่ช่องทางร้อนด้านหลัง...แล้วสอดเข้าไปความหาความรุ่มร้อนภายใน...
เรียวนิ้วแกร่งที่หมุนวนถูกช่องทางร้อนตอดรัดจนผู้รุกล้ำต้องปลดปล่อยเสียงครางในลำคออย่างพึงพอใจ...
เขาเร่งขยับเข้าออกถี่ๆ...เพิ่มจำนวน...แล้วกดย้ำจุดรวมความรู้สึกให้คนข้างใต้ต้องหอบสะท้านน้ำตาไหลรินอย่างหยุดไม่ได้...
กายร้อนขยายขนาดจนเกือบสุดลากไล้โดยรอบ...ก่อนแนบสนิททันทีที่นิ้วร้อนถูกถอดถอนออกจากร่างสวย...
ช่องทางร้อนค่อยๆกลืนกินความรักของคนด้านบนทีละน้อย...ค่อยๆ...จนรับไว้ทั้งหมด...
สองร่างทาบทับกันแน่นสนิท...ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหว...
จากช้า...ค่อยทวีความรุ่มร้อน...เร็วขึ้น...ถี่ขึ้น...กระชั้นขึ้น...
ทั้งมอบให้...ตอบรับ...สอดประสานท่วงทำนองรักให้บรรเลงความสุขจนเปี่ยมล้นถึงขีดสุด...
“...อะ...อ่า...มะ...ยุน...ยุนโฮ...อ๊าาาาา...”
“...อืม...อา...แจ...แจ...อา...”
ความรักถูกถ่ายทอดจนหมดสิ้นทุกหยาดหยด...
ร่างสูงทิ้งกายลงแนบสนิท...แล้วพร่ำกระซิบบอกคำหวานคล้ายจะกล่อมคนในอ้อมกอดให้เข้าสู่นิทรา...
“...รู้ใช่มั้ย...ว่าแจจุงรักพี่ยุนโฮ...?”
คนตัวสูงยิ้มรับ...แล้วมอบจูบบางประทับที่หน้าผากเนียนแทนคำขอบคุณ...
“...แจจุงก็รู้ใช่มั้ย...ว่าพี่ก็รู้สึกไม่ต่างกัน...”
==========================================
=====================
เมฆสีเทาหม่นยังคงโรยตัวเกลื่อนท้องฟ้า...
ก็เหมือนกับสองร่างในห้องนอนบนชั้นสองของบ้านแฝดหลังซ้ายมือก็ยังคงมบรรเลงเพลงรักหวานซึ้ง...กล่อมกันและกันให้เข้าสู่นิทราแสนสุขไม่ได้หยุดหย่อน...
แต่...
..
..
..
เก้าสิบแปด...
เก้าสิบเก้า...
หนึ่งร้อย...
..
..
..
คนตัวสูงแนบใบหูลงตรงหน้าอกข้างซ้ายของร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอด...
เสียงจังหวะหัวใจที่ค่อยๆเต้นช้าลงจนเป็นปกติ...คล้ายเป็นเสียงเพลงที่ค่อยๆกล่อมให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทราแสนสุข...
ทว่า...นิ้วเรียวเล็กของคนที่เขาคิดว่าหลับไปแล้วกลับเลื่อนขึ้นไล้เข้าข้างแก้มเนียนแผ่วเบา...
ก่อนที่มันจะเอื้อมลงไล้ต่ำสู่แผ่นหลังกว้างอย่างยั่วเย้า...
มือใหญ่ฉวยกำรอบนิ้วร้อนนั้น...ก่อนแนบมันลงกับริมปากได้รูป...
เปลือกตาหนาฝืนเปิดขึ้น...ก่อนดวงตาคมฉายแววหวามไหวจะจ้องเข้าไปในดวงตาสีเข้มวาวระยับแสนซนอย่างต้องการคำตอบ...
ใบหน้าหวานซับสีเลือดทีละน้อย...ทีละน้อย...จนเขานึกสงสัย...
แต่มันนานนักมันก็คลี่คลายลง...เมื่อ...
เสียงใสที่ถูกบีบให้เล็กลงด้วยเขินอาย...ถูกเปล่งออกมาเพียงแผ่วเบา...
แต่สำหรับใครอีกคน...กลับได้ยินมันอย่างชัดเจน...
“...อือ...ก็...แจจุงนอนไม่หลับอีกแล้วล่ะ...พี่ยุนโฮ! ^///^ …”
..
..
..
ENDING…
==========================================
=====================
Talk:
จบแล้วค่ะ ^^ แทบกระอักตาย...รู้สึกเหมือนจะไข้ขึ้นสูงกว่าเดิม...
หลังคำพูดแจ...ก่อนจะจบ...ไปจิ้นต่อเองเน้อ...ว่าหมียุนจะกล่อมแจยังไง ฮี่ๆ >O<~
เข็ญจนเหนื่อยมากเลย...จิ้นไม่ค่อยออกแฮะ...อย่างนี้ให้เรทซัก เอนซีสิบห้า...พอป่ะคะ? มันดูเบสิกมาก -*-
จริงๆ...ไม่ได้อยากให้มันหื่นอ่ะค่ะ...อ่านดูก้อเห็นว่ามันไม่หื่นเลยตัดสินใจเอาลงนะเนี่ย...
มันไม่ค่อยดี...แต่เราแค่อยากแต่งเรื่องที่มันเหมือนจะหวานๆแต่แอบเรทนิดๆ...แต่เรื่องนี้เหมือนมันจะไม่ค่อยมีอะไร (อีกแล้ว...) T^T
เอาเปนว่า...ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ^^
ใครอยากติหรือให้กำลังใจก้อเชิญเลยจ้า...
อ่อ...มีเรื่องถามด้วยค่ะ...
วันอาทิตย์นี้มีใครแอบนอกใจเทพจะไปยลลูกๆวงบิ๊กแบงมั่งมั้ยคะนี่?
ใครที่จะไป...แต่เดียวดาย...ลองพีเอมมานะจ๊ะ...เด๋วมาคุยกันหลังไมค์นิดนุง แหะๆ ^^
ไปแระค่า...แล้วเจอกันกับฟิกใหม่...หรือเรื่องเก่าที่แกล้งทำลืม ฮ่ะๆๆๆๆ >///<