คืนนี้เตรียมอ่านแบบเต็มๆค่ะ ^^
ตอนนี้เอาไปเปนสปอยล์ก่อน...ไม่สบายเปนหวัด...รีบแต่งมากเด๋วระเบิด ฮ่ะๆ
Title: [SF] Insomnia...
Author: ルーテェン--★--Luthien
Pairing: YUNHO x JAEJOONG
Rating: PG-17 to NC-?
Warning: ฟิกเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง เหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริง และไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้บุคคลในฟิกนั้นเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่อย่างใด อีกทั้งฟิกนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ boy’s love ขอให้ผู้อ่านพิจารณาก่อนนะคะ ^^
Note: นอนไม่หลับ...กับ...ไม่หลับไม่นอน...
Linkz:
เก้าสิบแปด...
เก้าสิบเก้า...
หนึ่งร้อย...
..
..
..
อือ...นอนไม่หลับ...
..
..
..
ผ้าปูที่นอนสีขาวหม่นยับยู่...ด้วยร่างของใครบางคนที่พลิกไปมาอย่างกระสับกระส่าย...
ริมฝีปากบางเฉียบยังคงขยับขึ้นลงพึมพำนับเลขวนไปวนมาอยู่เป็นระยะ...
กว่าชั่วโมงแล้ว...
ดวงตาคู่งามกลมโตที่พริ้มลงจนแน่นสนิทภายใต้เปลือกตาสีมุกนั่น...ก็ยังไม่อาจหยุดนิ่ง...
จนท้ายสุด...
แพขนตางอนก็ค่อยสะบัดขึ้นลง...เผยแก้วตาสีนิลสุกใสให้อวดโฉมสู่ราตรีกาลที่เจ้าตัวไม่อาจข่มใจให้ผ่านพ้นไป...
ไฟสีส้มนวลเรืองแสงลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง...สาดส่องเข้ามายังหน้าต่างบานกว้างฝั่งทิศตะวันตก...
ขาเรียวของคนนอนไม่หลับ...ค่อยๆพยุงร่างโปร่งบางของผู้เป็นเจ้าของไปยังต้นเหตุที่ทำให้ไม่สามารถเขาข่มตาลงได้อย่างสนิทใจช้าๆ...
มือขาวจัดค่อยรูดเปิดผ้าม่านผืนที่ว่า...ก่อนแสงสีนวลนั้นจะเข้ากระทบใบหน้าหวานสวยมากกว่าเดิม...จนต้องหยีตาลงอย่างช่วยไม่ได้...
หน้าต่างกระจกถูกเลื่อนเปิดออกอย่างแรง...เมื่อคนกระทำไม่มีอารมณ์จะนุ่มนวลอีกต่อไป...
ก่อนที่น้ำเสียงหวานใส...จะถูกเปล่งออกไปจากลำคอ...
..
..
..
เก้าสิบแปด...
เก้าสิบเก้า...
หนึ่งร้อย...
..
..
..
อือ...นอนไม่หลับ...
..
..
..
ริมฝีปากได้รูปขยับนับเลขซ้ำไปซ้ามาไม่รู้รอบที่เท่าไหร่...
คนร่างสูงขยับพลิกตัวไปมา...พลางควานหาสวิตช์ไฟเพื่อกดเปิดอีกครั้ง...
เป็นเวลากว่าชั่วโมง...
ห้องสี่เหลี่ยมที่เคยมืดมิด...บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยแสงสีนวลอ่อนจากโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง...
คนนอนไม่หลับ...ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างอ่อนล้า...
มือเรียวคว้าเอาแว่นตาที่ถูกถอดทิ้งไว้อย่างลวกๆขึ้นสวม...ก่อนที่ที่มันจะถูกย้ายหน้าที่ไปใช้บีบนวดที่ตรงขมับ...
คิ้วเรียวถูกขมวดกันแน่น...จนแทบจะพันกันเป็นปม...ไม่นานก็คลายออก...พร้อมๆกับที่เปลือกตาหนาถูกเปิดขึ้น...เผยดวงตาเรียวที่พยายามหลบซ่อนอยู่ภายใต้มาชั่วระยะหนึ่ง...
ดวงตาคมเสมองไปรอบห้อง...ก่อนที่มันจะหยุดลงเมื่อพบความเคลื่อนไหวบางอย่างจากภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ตรงปลายเตียง...
เงามืดที่แม้พร่าเลือนก็ยังมองเห็นลางๆเป็นรูปร่างของใครบางคนที่แสนคุ้นเคย...
ภาพสลัวจุดเล็กๆ...ค่อยๆเด่นชัดและขยายใหญ่ขึ้น...
จนท้ายสุด...
มันก็จางหายไป...พร้อมกับที่ผ้าม่านผืนบางและบานกระจกใหญ่ที่เป็นเครื่องกั้นแบ่งเขตแดนส่วนตัวของเขากับเจ้าของเงาที่ว่า...
ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง...
..
..
..
TBC. in full part tonight!
