Link >> Part 01
..
..
..
“...ได้เจอกันสักทีนะ...”
ประโยคแผ่วเบาที่ถูกเอ่ยผ่านมาเข้าหู...ด้วยน้ำเสียงฟังดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดนั่น...เรียกคนตัวบางที่เพิ่งจะเคลื่อนกายจากประตูร้านไปหยุดอยู่ตรงหน้าเคาท์เตอร์ให้หันกลับไปมองอย่างสนใจ...
นัยน์ตาคู่โตปราดมองไปทั่วร้านเพื่อหาที่มาของเสียงทุ้มนั้น...
ในที่สุดมันก็หยุดลง...เมื่อดวงตาสีนิลได้สบเข้ากับดวงตาเรียวรี...
ที่ต่อให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่...
เขาก็ยังจำได้ไม่มีวันลืม...
“.........”
ไม่มีน้ำเสียงใดเล็ดลอดออกมาผ่านริมฝีปากคู่นั้น...
ลูกแก้วสีดำสุกใสเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ...
ขาเรียวก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ...จนไม่รู้ว่ามันไปหยุดอยู่ตรงหน้าคู่กรณีตั้งแต่เมื่อไหร่...
ภาพความทรงจำในค่ำคืนที่เมามาย...ค่อยๆย้อนกลับคืนมาทีละน้อย...
แล้วมันก็เรียกให้สีเลือดเรื่อไปทั่วใบหน้าหวาน...
“...ทำไม...?”
น้ำเสียงถูกเปล่งออกไปเพียงแผ่วผิว...
แต่กลับจุดรอยยิ้มร้ายจากริมฝีปากได้รูปให้ไปประดับอยู่บนใบหน้าหล่อๆของคนฟัง...
“...ผมแค่...จะมาทวงสัญญาน่ะ...”
เอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง...
ทว่าคนฟังได้แต่หน้าซีด...ด้วยไม่ทันได้เตรียมใจ...
..
..
..
“...ไม่ได้ยั่วสักหน่อย...แค่พูดตามจริง ^^...”
คนตัวเล็กยังคงเอ่ยอะไรไปเรื่อยเปื่อย...จนคนฟังชักจะเริ่มสงสัย...
ไม่รู้อันไหนจงใจยั่วจริง...อันไหนแค่ทำไปเพราะไร้สติ...
เอ๊ะ...หรือว่าทั้งหมดนี่...เจ้าตัวจะไม่รู้เรื่องเลยนะ...?
“...นี่...ทำไมเงียบไปล่ะ...?”
เสียงหวานเอ่ยท้วง...เมื่อคนที่คอยโอบพยุงเขาได้แต่ทำหน้ามุ่ย...ไม่ยอมต่อบทสนทนาด้วยอย่างเคย...
“...คุณอยากให้ผมพูดอะไรล่ะ...?”
เขาย้อน...คนตัวบางเงียบไปครู่หนึ่ง...ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์...แล้วว่า...
“...พูดมาตรงๆดีกว่า...อย่านึกว่าฉันไม่รู้น่า...ว่านายต้องการอะไร...”
สิ้นคำ...น้ำเสียงเจื้อยแจ้วก็ถูกเก็บกลืนลงลำคอด้วยถูกริมฝีปากน่าจูบของคนตรงหน้าเข้าทาบทับจนแน่นสนิท...
จุมพิตร้อนแรงกว่าทุกครั้ง...กลีบปากที่ถูกบดเบียดหนักแน่นและเน้นย้ำกว่าทุกที...
เรียวลิ้นร้อนดูจะเอาแต่ใจกว่าเคย...เมื่อมันพยายามรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ของเขา...
คนสวยได้แต่ข่มใจหลับตาปี๋...
ก็นะ...ดันไปยั่วเขาเองนี่...จะโดนเอาคืนมันก็เลี่ยงไม่ได้น่ะ...ถูกแล้ว...
ได้แต่คิดในใจ...ส่วนร่างกายน่ะ...พ่ายแพ้โอนอ่อนตามเขาไปตั้งนานแล้วล่ะ...
ร่างสูงค่อยละออกมาแล้วละเลียดความหวานล้ำที่ริมฝีปากอิ่มแดงช้ำช้าๆ...เมื่อกวาดต้อนความหอมหวานจากภายในจนอิ่มเอม...
จมูกโด่งเป็นสันเข้าฉกชิงกลิ่นพิสุทธิ์ตรงซอกคอขาว...ก่อนขบเม้มเบาๆหยอกล้อให้คนถูกกระทำต้องหัวเราะคิก...
มือบางรุนหน้าอกเขาออกนิดหนึ่ง...ก่อนเป็นฝ่ายเคลื่อนกายเข้าใกล้...
เขาลากไล้ปลายนิ้วเรียวอย่างยั่วเย้าตรงแผ่นอกกว้างน่าซบนั่น...ก่อนจะตีตรามันด้วยกลีบปากบางที่แดงช้ำเพราะฝีมือคนตรงหน้า...
มือเรียวยังซุกซนลูบไล้ไปตามบ่ากว้าง...ลากไล้ขึ้นด้านบน...ลงน้ำหนักเน้นย้ำเมื่อมันเข้ากอบกุมสันกราม...
ใบหน้าหวานล้ำโน้มเข้าไปใกล้...เผยกลิ่นกำจายให้ชายตรงหน้าได้ดูดซับจนพึงพอใจ...
แนบร่างให้ใกล้เข้าไปอีก...แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่างอื่นใด...
แล้วมอบจุมพิตที่ทำให้คนตัวสูงแทบหลอมละลาย...
ก่อนทิ้งคำพูดประโยคสุดท้าย...ที่ทำให้ใครอีกคนยอมทำทุกทางเพื่อรอให้เวลานั้นมาถึงเสียที...
“...หาฉันให้เจอสิ...แล้วฉันสัญญา...ว่าถ้าทำได้...ฉันจะให้นาย...ทั้งหมดอย่างที่ต้องการ...”
..
..
..
ร่างเล็กเลี่ยงออกมาเพียงลำพัง...เมื่อจัดแจงทางลัดให้เพื่อนใหม่ไปเป็นที่เรียบร้อย...
เขาเดินไปเรื่อยๆ...ก่อนจะหยุดเลี้ยวตรงหัวมุมที่ปลอดคน...แล้วผลักประตูเข้าไป...
ในใจนึกแต่คำพูดประโยคเดียวของคนที่เขาแอบรักมาตลอด...ที่เพิ่งได้ยินผ่านสายโทรศัพท์ของเพื่อนตัวสูงนั่น...
“...คุณยูชอนไม่อยากอยู่ใกล้ผมมากขนาดนั้นเลยเหรอฮะ...?”
น้ำเสียงที่เคยสดใส...เอ่ยกับภาพสะท้อนของตัวเองบนบานกระจกในห้องน้ำแคบๆของมหาวิทยาลัยอย่างแผ่วเบา...
“...ผมแค่อยากจะช่วยอะไรบ้าง...เผื่อคุณจะมองมาที่ผมสักครั้ง...มันก็ทำไม่ได้เลยงั้นเหรอ...?”
ดวงหน้าหวานถูกทาบทับด้วยความหม่นหมอง...
รอยยิ้มขี้เล่นที่คอยปั้นแต่งเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเสมอๆ...ถูกเก็บกลืนเข้าไปจนแทบไม่เหลือให้เห็น...
เหลือเพียงยิ้มเหยียดๆที่มอบให้กับคนในกระจกเงาบานนั้น...
ไม่ใช่อะไร...ก็แค่...สมเพชตัวเอง...
“...ผมคงผิด...ผิดตั้งแต่ที่คิด...อยากจะรักคุณ...”
..
..
..
“...นายขี้โกงนี่นา...”
เสียงหวานเอ่ยท้วง...หลังจากเขาจัดการพาร่างสูงของชองยุนโฮออกมานอกร้านได้สำเร็จ...ทันทีที่หายตกตะลึง...
“...หืม?...บอกทีสิ...ผมขี้โกงตรงไหนน่ะ...?”
เสียงทุ้มเอ่ยย้อน...เขากดยิ้มน้อยๆเมื่อคนตัวบางตรงหน้าได้แต่ทำหน้ามุ่ยพอลมเข้าข้างแก้ม...ดูน่ารักน่าฟัดกว่าเวลากลายร่างเป็นแมวช่างยั่วเป็นไหนๆ...
“...นายมีแต่คนช่วยอ่ะ...”
“...ก็คุณไม่ได้ห้ามนี่นา...”
“...อย่ามาย้อนนะ!...”
“...หรือไม่จริง?...”
“...ชองยุนโฮ!!!...”
ตวาดเรียกชื่อคนชอบยั่วโมโหเสียดังลั่น...
โดยไม่ได้รู้ตัวเลย...ว่าหลุดเรื่องสำคัญออกไปเสียแล้ว...
“...คุณก็รู้จักผมนี่นา...?”
ประโยคสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะเงียบกริบ...
ยุนโฮนึกสงสัยอยู่ชั่วครู่...แต่ก็พลันหาคำตอบให้กับตัวเองได้...เมื่อบังเอิญหันไปเห็นแก้มใสๆฉีดสีจนแดงก่ำ...
คนตัวเล็กได้แต่ทำปากขมุบขมิบ...ไม่ทันไรก็เอามือทั้งสองข้างเข้ากุมแก้ม...แล้วถูมันแรงๆ...
คงเป็นวิธีแก้เขินล่ะมั้ง?...
อย่าให้เขาเข้าข้างตัวเองเชียว...
ว่าจริงๆแล้ว...ที่ทำตัวเมาแล้วยั่วให้เขาเข้าหานั่น...
จริงๆแล้ว...ทั้งหมดนั่น...มันก็เพราะยัยหน้าหวานที่ทำเขาพร่ำเพ้อเหมือนคนบ้า...นี่ก็...
แอบชอบเขาอยู่เหมือนกัน...?
..
..
..
“...ได้เจอแจจุงแล้วใช่ไหมฮะ...คุณยุนโฮ...?”
เสียงใสร้องถามเจ้าของชื่อดังลั่นมาแต่ไกล...
ไม่ทันสังเกตเห็น...ว่าข้างกายร่างสูงที่ตนเรียก...มีเพื่อนสนิทของตัวเองที่ถุกพาดพิงถึงนั่งอยู่ข้างๆแล้วด้วยซ้ำ...
“...แน่นอน~~! ขอบใจนะจุนซู...เพราะนายแท้ๆ...ช่วยฉันได้มากเลย...”
หันไปตอบอย่างยิ้มๆ...ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆได้แต่ทำหน้าเบ้...หันไปถลึงตาใส่เจ้าเพื่อนซี้ที่ดูเหมือนคงยังไม่รู้ชะตากรรม...
“...อะ...อ้าว...แจจุงอยู่ด้วยหรอกเหรอเนี่ย...แย่จังไม่ทันเห็น...แหะๆ...”
ว่าเสียงสั่นปนหวาดๆ...สองขาเล็กเตรียมหันกลับทันทีที่สบเข้ากับแววตาของเพื่อนรัก...
แต่ไม่ทันจะได้ขยับตัว...ก็ถูกรั้งเอาไว้ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย...
“...อยู่คุยกันก่อนสิ...คิมจุนซู...”
..
..
..
“...อะ...คุณยูชอน...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะฮะ...”
เอ่ยเสียงใส...เมื่อปลีกตัวออกมาคุยกันตามลำพังอย่างที่คนตัวสูงต้องการ...
จุนซูหันไปมอง...แล้วส่งยิ้มหวานให้อย่างทุกครั้ง...แต่ครั้งนี้...มันดูฝีนเต็มที...
“...แน่ใจเหรอว่านานน่ะ...จุนซู...?”
เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยย้อนอย่างรู้ทัน...ทำเอาเขาแทบสะอึก...
ไม่คิดว่าคุณยูชอนจะรู้...ว่าเขาแอบเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา...
“...ทำไมคุณพูดแบบนั้น...?”
กลั้นใจย้อนถาม...คนตัวเล็กก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ...
แค่คิดคนเดียวก็กลัวจะแย่...
แม้ตอนแรกจะตั้งใจว่าจะตามตื๊อให้ถึงที่สุด...ก็รักไปแล้ว...มันก็ต้องพยายามไม่ใช่หรือไง...?
แต่มาวันนี้กลับทำไม่ไหว...แค่คำพูดที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์ของยุนโฮวันนั้น...
กำลังใจของเขามันก็วิ่งหนีหายไปหมด...
“...ฉัน...แค่รู้สึกเบื่อนิดหน่อยที่ต้องคอยถูกนายไล่ตาม...”
พอทีความตั้งใจที่เคยมีมา...
“เบื่อ”...ในความรู้สึกของเขาตอนนี้...ฟังดูรุนแรงกว่า...”ไม่ได้รัก”...เสียอีก...
ก็พอรู้ว่าตลอดเวลา...คนตรงหน้ารำคาญเวลาเขาคอยตามจุ้นจ้านวุ่นวายแค่ไหน...
แต่ให้มาได้ยินจากปากตรงๆแบบนี้...
“...ฉัน...ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม...แต่ทุกครั้งไม่ว่าจะคอยทำอะไร...นายมักจะวนเวียนอยู่ใกล้ๆเสมอ...”
ไม่หรอกฮะ...คุณยูชอนไม่ได้คิดไปเอง...
ทั้งที่ทำเหมือนว่าบังเอิญเดินสวนกัน...
หรือที่ทำทีเป็นว่าเข้าไปขอคำปรึกษาเรื่องเรียนนั่น...
มันก็...คิมจุนซูคนนี้นั่นแหละ...ที่ทั้งจงใจ...ทั้งคอยเฝ้ามองและเฝ้าตามคุณอยู่ตลอดเวลา...
“...ฉัน...”
“...ไม่ต้องพูดแล้วล่ะฮะ...”
คนตัวเล็กถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่...ก่อนจะกลั้นใจเงยหน้า...
แววตาเศร้าหมองเมื่อครู่ถูกฉาบด้วยความสดใสที่เสแสร้งได้อย่างแนบเนียน...
ไม่เป็นไรหรอกใช่ไหม...ผมก็แค่...ไม่ต้องการความสงสาร...?
“...ผมเข้าใจ...ถ้าทุกอย่างที่ผมทำไป...มันทำให้คุณยูชอนรำคาญล่ะก็...ผมขอโทษด้วย...
เอาเป็น...ถือเสียว่าผมทำเพื่อช่วยให้น้องชายของคุณกับเพื่อนรักของผมได้สมหวังกันก็พอแล้ว...”
ยูชอนเลิกคิ้วอย่างสงสัย...
“...ก็...แจจุงน่ะ...จริงๆแล้ว...แอบชอบคุณยุนโฮตั้งแต่ยังไม่ทันเข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำไป...”
คำพูดเฉลยของจุนซูทำเอายูชอนร้องอ๋อ...
ก่อนที่ร่างบางๆจะกลับหลังหันแล้วทิ้งข้อความที่ทำเอาคนฟังหัวใจสั่น...
“...ถ้ารู้อย่างนั้นมันก็หมดหน้าที่ของผมแล้ว...เรื่องอื่น...ก็ขอให้คุณลืมมันไปซะ...
ถ้าผมทำให้รำคาญ...จากนี้คุณยูชอนก็วางใจได้...เพราะผมจะไม่พยายามเข้าไปวุ่นวายให้รกหูรกตาคุณอีกแล้ว...”
แล้วร่างนั้นก็ค่อยเล็กลงๆ...ก่อนจะหายลับไป...
ทิ้งไว้เพียงใครบางคน...ที่แทบอยากตบปากตัวเอง...
เพราะสุดท้าย...ก็ไม่ทันได้พูดความในใจออกไปเสียที...
..
..
..
“...ทำไมเขาคุยกันนานจังอ่ะ...แล้วนี่พี่นายกับเพื่อนฉันไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่...?”
คนสวยของยุนโฮเอ่ยถามขึ้นมาเสียดื้อๆ...จนคนฟังที่กำลังคิดอะไรอยู่เพลินๆต้องหันมามองอย่างงงๆ...ก่อนจะตอบไปตามที่รู้...
“...ไม่แน่ใจแฮะ...แต่เท่าที่ฟัง...คือจุนซูดูเหมือนจะชอบพี่ยูชอนอยู่น่ะ...แต่คุยกันเรื่องไหน...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน...
ว่าแต่...อย่าเพิ่งสนใจเรื่องอื่นได้ไหม...? มาคุยเรื่องของเราดีกว่า...
คุณน่ะ...บ่ายเบี่ยงไม่ตอบคำถามผมมาตั้งแต่วันก่อนแล้วนะ...”
เขาว่า...ร่างบางได้แต่ทำหน้าเซ็งโลก...คิดว่าจะรอดได้แล้วเชียว...สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจริงๆสิน่า...
“...อยากรู้อะไรล่ะ?...ถามมาสิ...จะได้ตอบถูกไง...”
เสียงหวานเอ่ยอย่างเนือยๆ...ทว่าใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มน้อยๆ...
คนตัวสูงทำเป็นนึกอยู่ชั่วครู่...ก่อนจะยิงคำถามตรงประเด็น...จนคนข้างกายทำหน้าไม่ถูกไปเลยทีเดียว...
“...ก็คุณน่ะ...ที่เริ่มเรื่องขึ้นมาทั้งหมด...เพราะแอบชอบผมล่ะสินะ...?”
อะไรมันจะมั่นใจในตัวเองได้ขนาดนั้นนะ...ชองยุนโฮ...
..
..
..
“...เวรแล้วไง...”
สบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย...
ปาร์คยูชอนแทบจะจิกทึ้งผมตัวเองจนหลุดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด...
หลังจากที่เขาลงมือตบปากตัวเองแรงๆไปแล้วสามที...
“...ทำไมเราไม่พูดไปทีเดียวให้มันจบๆเลยวะเนี่ย?...T^T”
เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้...
ไม่ได้ตั้งใจจะต่อว่าจุนซู...
หรือแม้แต่ผลักไสให้คนตัวเล็กนั่นไปไกลจากเขา...
เขาก็แค่...อยากจะบอกว่า...
เขาเบื่อ...ที่จะต้องเห็นจุนซูวิ่งไล่ตามอยู่อย่างนั้น...
แต่จะเป็นไรไหม...?
ถ้าเขาอยากจะหยุดรอ...แล้วลองก้าวเดินไปพร้อมๆกัน...
แต่ดูเหมือนว่า...ความตั้งใจอันสวยหรูของเขา...จะถูกปิดกั้น...ด้วยความเข้าใจผิดที่เขาก่อมันขึ้นมาเอง...
..
..
..
TBC.
ทำไมเรื่องนี้มันถึงได้ยืดแล้วก้อวนไปวนมาแบบเน้~~~~~?
เหอๆ...เอาเหอะค่ะ...บอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่มีพล็อต...แถมแต่งไปแบบงงๆด้วยอ่ะนะ...
จนบัดนี้มันก้อยังคงคอนเซปนั้นอยู่ดี ฮ่าๆ... =.=^
ตอนนี้ยุนแจกลายเปนตัวประกอบไปซะงั้น...เอาเหอะค่ะ...จะจบแย้ววว...
เปนครั้งแรกที่เขียนยูซูมาไว้ในเรื่องด้วย...ยังไงก้อเปนกำลังใจให้ด้วยนะคะ...
สุดท้าย...ฝากข่าวเรื่องรวมเล่ม SF YUNJAE ด้วยค่ะ~!
